Φέρνω την απογοήτευση της δυσπιστίας, την αβεβαιότητα της λέξης που ακούγεται, την ιδιαιτερότητα της αδεξιότητας που με χλευάζει που πέφτω ξανά και ξανά στον παραλογισμό της προσπάθειας να πιστέψω ξανά τη Ζωή!
Τίποτα που έχω βιώσει τον τελευταίο καιρό δεν με κάνει να αισθάνομαι ότι μπορώ να ισχυριστώ ότι έχω ακολουθήσει έναν καλό δρόμο, δεν υπάρχει τόσο όμορφη υπερηφάνεια να κοιτάζω το χθες και να λέω ότι φορτωμένος με καλά λόγια ότι προχωράω στο δρόμο της νοσταλγίας. Παραδέχομαι την αυταπάτη!
Δεν θέλω περισσότερα από αυτά που μου προκάλεσαν τόση ζημιά, δεν επιθυμώ ψεύτικες απολαύσεις, ούτε κακόβουλες ψευδαισθήσεις. Θέλω να απορροφηθώ από αυτήν την εσωτερική γαλήνη που μου επιτρέπει να ακουμπήσω το κεφάλι μου, αν και όχι σε έναν ώμο στήριξης, σε ένα μαξιλάρι που δεν θέλει να κρατά αναμνήσεις γεμάτες προβλήματα, που δεν επιτρέπουν τον τερματισμό των δεινών που καταλαμβάνουν πολύ χώρο στο μυαλό μου.
Ελπίζω στις απαραίτητες απουσίες που δεν τριγυρίζουν σαν φαντάσματα που προκαλούν πόνο μόνο όταν περπατάς, ζητώ προσοχή όταν θέλω να είμαι παρών, πρέπει να συμφιλιώσω την καρδιά μου με τη μνήμη μου, θα είμαι ευγνώμων που δεν θα ξοδέψω λεπτά για μένα αν δεν χρειάζεται να είναι για να αφήσουν το σημάδι ενός βήματος που μου αρέσει να βρίσκω σκαρφαλωμένο εδώ!
Εύχομαι μόνο να σέβεται το δικαίωμα για μια ήρεμη ζωή και με εκείνες τις προβολές που δεν επιδιώκουν να επιχειρήσουν και πολύ λιγότερο να κριθούν από μακάβρια όντα που δεν ζουν, ούτε επιτρέπουν να ζήσουν!