Άνυδρα χάδια και φιλιά.

 Δεν σου έχει τύχει ποτέ; Ξαφνικά ο κόσμος γυρίζει και όλα στρέφονται εναντίον σου. Ακόμα και όταν κοιτάζεσαι στον καθρέφτη, νιώθεις ότι σε κοροϊδεύει. Εκείνος ο ξένος που ντύνεται σαν εσένα και κινείται σαν εσένα. Αλλά σαφώς ανώτερος από εσένα. Ένα αθώο βλέμμα, ένα ανόητο σχόλιο, μια περιστασιακή κίνηση και η μέρα σας θα γίνει χαμός. Μετά από λίγο συνειδητοποιείς ότι είσαι αυτός που προσπαθεί να βλάψει τον εαυτό σου. Εσύ και κανένας εκτός από εσένα. Συνεχίζω σε αυτόν τον αιώνιο αγώνα εναντίον μου, στον οποίο ούτε κερδίζω ούτε σταματώ να κερδίζω. Ένας αδυσώπητος αγώνας: η ψυχή μου, ο εαυτός μου, ενάντια στη λογική και την πραγματικότητά μου. Μακάρι να μπορούσα να βγαίνω από αυτό το σώμα κατά καιρούς.

Τότε είναι που τα χέρια μου αρχίζουν να αιμορραγούν και δεν μπορώ να σηκώσω το κεφάλι μου. Κάποιος έρχεται και με πλησιάζει, δεν μπορώ να ξεχωρίσω το πρόσωπό του, αλλά μου λέει "είσαι καλά ή θέλεις άλλο;" και ξαναπέφτω, πέφτω βαθύτερα από ότι έχω πέσει ποτέ, και οι πόρτες είναι κλειστές για να μην μπορώ να γυρίσω πίσω. Και δεν υπάρχει βαρύτητα, χρόνος, μόνο καταιγίδα. Το βλέμμα μου ξεθωριάζει και το σώμα μου σταματά να υποφέρει. Σταματάω να λαχανιάζω και τα μάτια μου σταματούν να κοιτάζουν. Γυμνός στο κενό. Σε ένα είδος πισίνας φθορισμού. Μακριά από όλα όσα ήξερα ποτέ. Στις σκιές μου, μέσα κάτι ηλίθιο, κάτι άσχημο και κάτι παράλογο. Δίνω μια ματιά στο χέρι που προσπαθεί να με σηκώσει, αλλά είναι πολύ αργά και βουλιάζω!

Οι γραμμές των Οριζόντων...

 Θέλω να χρησιμοποιήσω το αεράκι κάθε μεσημέρι για να στείλω ένα μήνυμα που έχει μετατραπεί σε ψίθυρο, να βρω έναν τρόπο ακόμα και όταν είναι απαραίτητο να ξεπεράσω τα σύνορα ή ακόμα καλύτερα να εκμεταλλευτώ την εγγύτητα των συνυφασμένων λεπτών δακτύλων με το ανοιχτό μου χέρι σήμερα.

Αισθάνομαι την ανάγκη να αγκαλιάσω μια αληθινή ψυχή και χωρίς όρους, γιατί επειδή ήδη με έχει αγκαλιάσει κάποια στιγμή στη ζωή μου επιτυχία και αποτυχία, μανία και ηρεμία, πόνος και ευτυχία, υπομονή και μισαλλοδοξία, αλήθεια και ψέματα, αυστηρότητα και ανευθυνότητα, αγάπη και έλλειψη αγάπης.

Φαντάζομαι μία από αυτές τις νύχτες της άνοιξης και προτείνω στον εαυτό μου μεγάλα όνειρα για δεσμεύσεις που προστατεύονται από την πίστη και διατηρούνται στην ελπίδα, νομίζω ότι θα γεννηθώ για να πω την πρώτη φορά που θα αντικρίσω τον εαυτό μου ξανά στο μέγεθος μιας ψυχικής αύρας που άφησε ως ίχνος στο δέρμα που συνόδευε την πορεία μου για χρόνια.

Διευρύνω τον ορίζοντα των νέων μου τόπων για επίσκεψη και με αυτόν τον τρόπο διδάσκω πόσο ξεχωριστό είναι να ταξιδεύεις τον κόσμο αγκυροβολημένο στην καρδιά που μπορεί να κάνει τις μέρες σου να ερωτευτούν, στιγμές μοίρας που σήμερα μπορεί να είναι νεκρές, για όταν μου λείπουν ώρες ζωντανή αγάπη.

Θαμπώνομαι από όσα προτείνει η φαντασία μου όταν είμαι μόνος, συνδέομαι με τη φύση που γίνεται συνεργός τη στιγμή που φωτίζει τις στιγμές της μοναξιάς μου, τινάζω τα πάντα που σε αυτό το ταξίδι αποδεικνύεται απλώς ένα παραπάτημα, επιτρέπω στον εαυτό μου να κοιμηθώ, γνωρίζοντας ότι το αύριο θα είναι μια νέα αρχή και γιατί όχι! μια καλύτερη εμπειρία αφύπνισης.

Για όσους τυχαία αντιμετωπίζουν παρόμοια κατάσταση, απευθύνω την φανταστική πρόσκληση που κάθεται μπροστά μου, παίρνοντας ένα τριαντάφυλλο από το χέρι μου, μοιράζομαι ένα δείπνο στο φως των κεριών και πίνοντας ένα ποτήρι κρασί, βλέπουμε ο ένας τον άλλον και αναγνωρίζουμε ο ένας τον άλλον ως νέες ευκαιρίες, που αποφασίζουν από κοινού να  να ανοίξουν την καρδιά τους για να αποδεχτούν τον εαυτό τους και να προσθέσουν βήματα στο απαράμιλλο περπάτημά τους.

Υπάρχουν πάντα νέοι ορίζοντες για να τους δεις και λαχταρούν να απολαύσουν μακαριότητες.