Δεν σου έχει τύχει ποτέ; Ξαφνικά ο κόσμος γυρίζει και όλα στρέφονται εναντίον σου. Ακόμα και όταν κοιτάζεσαι στον καθρέφτη, νιώθεις ότι σε κοροϊδεύει. Εκείνος ο ξένος που ντύνεται σαν εσένα και κινείται σαν εσένα. Αλλά σαφώς ανώτερος από εσένα. Ένα αθώο βλέμμα, ένα ανόητο σχόλιο, μια περιστασιακή κίνηση και η μέρα σας θα γίνει χαμός. Μετά από λίγο συνειδητοποιείς ότι είσαι αυτός που προσπαθεί να βλάψει τον εαυτό σου. Εσύ και κανένας εκτός από εσένα. Συνεχίζω σε αυτόν τον αιώνιο αγώνα εναντίον μου, στον οποίο ούτε κερδίζω ούτε σταματώ να κερδίζω. Ένας αδυσώπητος αγώνας: η ψυχή μου, ο εαυτός μου, ενάντια στη λογική και την πραγματικότητά μου. Μακάρι να μπορούσα να βγαίνω από αυτό το σώμα κατά καιρούς.
Τότε είναι που τα χέρια μου αρχίζουν να αιμορραγούν και δεν μπορώ να σηκώσω το κεφάλι μου. Κάποιος έρχεται και με πλησιάζει, δεν μπορώ να ξεχωρίσω το πρόσωπό του, αλλά μου λέει "είσαι καλά ή θέλεις άλλο;" και ξαναπέφτω, πέφτω βαθύτερα από ότι έχω πέσει ποτέ, και οι πόρτες είναι κλειστές για να μην μπορώ να γυρίσω πίσω. Και δεν υπάρχει βαρύτητα, χρόνος, μόνο καταιγίδα. Το βλέμμα μου ξεθωριάζει και το σώμα μου σταματά να υποφέρει. Σταματάω να λαχανιάζω και τα μάτια μου σταματούν να κοιτάζουν. Γυμνός στο κενό. Σε ένα είδος πισίνας φθορισμού. Μακριά από όλα όσα ήξερα ποτέ. Στις σκιές μου, μέσα κάτι ηλίθιο, κάτι άσχημο και κάτι παράλογο. Δίνω μια ματιά στο χέρι που προσπαθεί να με σηκώσει, αλλά είναι πολύ αργά και βουλιάζω!