Δήλωση απώλειας χρόνου.

 Κάθε δευτερόλεπτο που σημαδεύεται από το ρολόι το έχω ζήσει με επιμονή και προκλήσεις που μου επιβάλλει το γούστο μου να είμαι πάντα απαιτητικός και έτσι είχα προχωρήσει χωρίς να χάσω βήμα μέχρι τώρα στην πορεία έτσι έχω μεταμορφωθεί σε μια ψυχή που χωρίς να σταματήσει να νιώθει την ένταση κάθε στιγμής, συνηθίζει το γεγονός ότι το καθένα με κάποιο σκοπό τείνει να καταθέσει την εμπιστοσύνη της και να ενισχύσει τις αισθήσεις της.

Αυτή τη φορά ήταν μια από αυτές τις περιπτώσεις που δεν ήταν εύκολο για μένα να καταλάβω γιατί; ή για τι? μιας δοκιμής που έκανε τις ψευδαισθήσεις μου σε ανηφόρα, αλλά η ζωή μου έδωσε δύο εναλλακτικές λύσεις. Άφησα τον εαυτό μου να χτυπηθεί είτε σηκώθηκα σηκώνοντας τα μάτια και τη φωνή μου για να ζητήσω επειγόντως και ανελέητα βοήθεια και ανάμεσα σε αυτούς που δεν το έκαναν συνειδητά φαντάζεται ότι δεν θα σας εγκαταλείψουν, βρέθηκε. Η μούσα των πολλών λέξεων αγάπης μου, η αύρα που μπορούσε να μου κλέψει την ψυχή εκεί ήταν! Από την κοντινή μας απόσταση έχουμε δημιουργήσει τον εαυτό μας καλώντας με να ζήσουμε μαζί αυτή τη δοκιμασία, να μάθουμε να κρατάμε σφιχτά το χέρι αυτού που μας αγαπά και να καταλάβω ότι ότι καλό και κακό θα έπρεπε να κάνει για να μειώσει το βάρος και να διατηρήσει με αγάπη κάποιες αποτυχίες μου. 

Με τύφλωσε! Έγινε ο άγγελος μου.Έτσι ώστε κάθε μέρα και με διάφορους τρόπους άρχισε να μου φωτίζει τον κόσμο για να με αφήσει να δω πώς είναι που αργότερα θυμάμαι θα ήταν όμορφο να μπορούσα να αντιμετωπίσω εκείνη τη δύσκολη στιγμή της κοινωνίας με τάξη για να καταλάβω την ευλογία του τι σημαίνει να γνωρίζεις μια καλή αγάπη πάντα παρούσα.

Προσεκτική, ξεκάθαρη, πρόθυμη και ειλικρινής, είναι η σύζευξη των ονείρων και των πραγματικοτήτων μου που με οδηγούν να σηκωθώ για να συνεχίσω επιτρέποντας τα γεγονότα που είναι απαραίτητα για να συμβούν στην ζωή μου. Μια ζωή με ένα αναπόφευκτο στερεό παρόν, σταματώντας σε αυτό που είναι σημαντικό με τη δική της ανησυχία ως περιπλανώμενη σύντροφο με τέτοιο τρόπο ώστε να μην με αφήσει ούτε δευτερόλεπτο μόνο και τότε η καλή αίσθηση που επιστρέφει στον κόσμο μου, μου δείχνει πώς είναι η ψυχή ανεπανάληπτη που έρχεται να ζήσει με υπερηφάνεια και ταπείνωση, που χωρίς να ξέρει πόσα μπορεί να επιτύχει σε μένα, δίνει μόνο υποστήριξη, χωρίς καμία άδεια κάνει συνέπεια του τι είναι η αληθινή αγάπη.

Γιατί χωρίς αυτήν η μάχη σίγουρα θα την είχε χάσει!

Το πέρασμα της ψυχής μου!

 Αφήνω τα πάθη που διέπουν τις στιγμές της ζωής μου, μερικές φορές περιχαρακώνομαι πίσω από τον τοίχο όπου έχω βάλει πολλές φορές την πλάτη μου και κρύβομαι διάχυτος στο κρεβάτι μου για να μην αντικρίσω τον κόσμο από τον οποίο πολλές φορές ήθελα να ρίξω τον εαυτό μου τρέχοντας.

Αυτοσχεδιάζω νέες αναμνήσεις στις ήσυχες στιγμές μου, αναδεικνύω τις συνθήκες μου κάπως πιο υποφερτές από όλα όσα μέχρι πριν υπήρχαν σήμερα θα πίστευα ότι ήταν εφικτό και χωρίς αμφιβολία αφιερώνω τις ώρες μου σε βάθη εκκρεμότητος ενδοσκόπησης που έχουν θέση στην καθημερινή ζωή μου.

Το βλέμμα μου έχει τοπία που συνιστούν να μοιραστούν, παρέα με μια υπέροχη μουσική υπόκρουση που καλύπτει τις επιθυμίες ενός άλλου που θέλει να μάθει τι κοιτάζω απλά.

Τα χείλη μου κρατούν πλατιά και μικρά λόγια που, για να ειπωθούν σε λιτό δευτερόλεπτο, μπορούν να ειπωθούν και να ακουστούν ταυτόχρονα. Ίσως σε ένα από τα βράδια μου ή ίσως στο κλείσιμο ενός ματιού το πρωί.

Με κατακλύζουν ευνοϊκές περιπτώσεις ενδιαφέρουσας αγρυπνίας και ξεκούρασης σε ευχάριστες συνθήκες που συνοδεύονται από τη ζεστασιά ενός συνοδευτικού καφέ.

Αντικαθιστώ σήμερα, κάτω από τη μαγεία τόσων καινοτομιών, τη μελαγχολία που κατέστρεψε τις αισθήσεις μου.

Ξυπόλυτος συνδέομαι με την αθώα φύση, αναστενάζω βαθιά και ανακαλύπτω ότι δεν πονάει πια, ο χρόνος είναι ήδη σύμμαχος και τα πουλιά πάνω από τον ουρανό, όπως τα αξιοζήλευτα όντα αντικρίζουν το αεράκι και χτυπούν τον άνεμο.

Έχοντας καταφέρει να καινοτομήσω το όνειρο, έχοντας αναδιαρθρώσει τα κριτήρια και γνωρίζω καλά ότι ο δρόμος της επιθυμίας έχει ξαναρχίσει. Είναι η πρόοδος που με οδηγεί να ρίξω τις εικασίες που έχουν ήδη φύγει, εκείνου του σκοτεινού ουρανού που δεν επέστρεψε, όλων που πριν, θα μου χτυπούσε την πόρτα με αισθήματα φόβου και κόμπλεξ.

Οι ακάλυπτες ομιλίες μου αυτή τη στιγμή είναι με την ευγένεια της σιωπής. Καταφεύγω ταπεινά ένα συνηθισμένο απόγευμα κάτω από τη σκιά ενός γέρικου δέντρου. Ομολογώ τις προκλήσεις μου και επαναστατώ ενάντια σε αυτό που μου κάνει θλίψη!

Σήμερα τα βήματα αφήνουν ίχνη, που αν και κανείς δεν ακολουθεί αφήνουν το πέρασμα της ψυχής μου!