Αυτογνωσία.

 Θέλω να σαγηνεύσω με την καρδιά μου χωρίς να αφήσω τον λόγο να κυριεύσει τις γοητείες μου, θέλω να αιχμαλωτίσω μια ψυχή που ενώνοντας το γέλιο μου, περπατά στα μονοπάτια της ζωής. Δεν θέλω να νιώθω στενοχωρημένος αν είναι αγάπη, ούτε Θέλω να με πλησιάσει στη λήθη αν η πραγματικότητα μέσα μου εγκλιματιστεί ενώ οι εποχές συνεχίζονται και ο χρόνος δεν σταματά.

Πίνοντας ένα ποτήρι κρασί μια έναστρη νύχτα, ενθουσιασμένος με το μέλι μιας όμορφης ψυχής, με μια διψασμένη φωνή και μια συντριβή από ένα βλέμμα που γυρίζει τις καμπύλες που καταφέρνει να με παραμορφώσει για να καταλήξει να μου χαρίσει ένα ευλογημένο τόξο, μια αποδοχή του σαγηνευτικού παιχνιδιού, της συνενοχής χωρίς σκληρά μέτρα και της πρόκλησης χωρίς καμία αποτυχία.

Φιλοδοξώ να βρω μια ψυχή που δεν αναζητά τη φήμη στο περιβάλλον της, που συγκινείται με ένα δάκρυ, που γεμίζει ήρεμα και αληθινά τα λόγια της. Θέλω μια οντότητα που παριστάνει την πριγκίπισσα μου στο δικό μας κάστρο αγάπης, που αγγίζει με τα δάχτυλά της τα μάτια μου και κλίνει το κεφάλι μου σε κάποια στάση. Περιμένω να της επιστρέψω την ορατή δόξα των ψευδαισθήσεων μου, να την περιποιηθώ ως μεγάλη πλαστογράφο αγαθών χωρίς προθέσεις κέρδους, να της μάθω πώς το ψέμα με έχει πληγώσει και πώς είναι αυτή που ήρθε να θεραπεύσει τις γωνιές μου και τις ατέλειές μου.

μαρκίζες της διορατικής και σχετικής μας απόλαυσης.

 Έχω ξεχάσει τη διαύγεια της ημέρας μετά την εμφάνιση του φεγγαριού στον ουρανό μου γεμάτο σύννεφα.

Με τα μάτια κλειστά, την αυθάδη σιωπή και τη βύθιση στη φαντασία που κυλούσε και έφτασα στο δωμάτιό μου να ζεσταθεί ή όχι, έχω αρχίσει να ανασυνθέτω μια άλλη σκηνή ενώ αγκάλιαζα το μαξιλάρι μου. 

Με διακριτικότητα, άφησα τις αιτίες και τα αποτελέσματα που προκάλεσαν όλεθρο στο σώμα μου να εγκατασταθούν , παρασύροντας μαζί του τις αφυπνίσεις εκείνων που σας προσκαλούν να γίνετε παθιασμένοι με την ευκρίνεια των χεριών σας και τις λεπτές άκρες των δαχτύλων σας. Ότι χωρίς κανένα σφάλμα ήθελαν να μην αφαιρεθούν από μια μαγική ξεχωριστή στιγμή, την οποία συγκλονίζουν προσφέροντας απόλαυση.

Βάζω τον εαυτό μου στο έλεος της συναρπαστικής γελοιογραφικής μου φύσης και αυτής της πάντα σε εγρήγορση επιθυμίας να με κάνουν να νιώθω ζωντανός και εφησυχασμένος τη στιγμή που ικανοποιούμαι σε μια ευλογημένη περίπτωση πειθούς και θεωρώ ότι είναι τόσο υπέροχο όσο το να κάνω τον δικό μου ναό δικό μου το πιο πιστό μέρος που εκεί θα βρω καταφύγιο σεβασμού και αγάπης για τη ζωή μου.

 Υπάρχουν μέσα μας εκείνοι οι λόγοι που κάνουν όμορφο το πόσο υπέροχο είναι να καταφέρνουμε να κατακτήσουμε τις μαρκίζες της διορατικής και σχετικής μας απόλαυσης.

Αφήστε το χαμόγελο να λάμψει.

 Ποιος δεν χρειάζεται; Ένας άνθρωπος χωρίς καμία διάκριση, με πραγματικό θάρρος, ειλικρινή εσωτερική δύναμη, καθορισμένο χαρακτήρα, αρχοντιά στην ψυχή, πεποίθηση στις αφιερώσεις, θάρρος στις πτώσεις, τρυφερότητα στις χίμαιρες και αυτό χωρίς ανάγκη για να είστε τέλειοι, να είστε πρόθυμοι να ζήσετε την αγάπη πλήρως, για να μπορέσετε αθώα να λάβετε και να αντιληφθείτε τα πάντα.

Ποιος δεν προσποιείται; Ότι παίρνουν τα χέρια του, για να τα μπλέξουν ανάμεσα στα δάχτυλα κάποιου, ότι τον αγαπούν χωρίς κανέναν τύπο συνθηκών έτσι ώστε να μπορεί να του ανταποδίδεται οικειοθελώς, αυτή η ζεστασιά μας μεταδίδεται με ένα χαμόγελο , εμπιστοσύνη σε λίγες εμφανίσεις και τιμή όταν αισθάνεστε προνομιούχοι σε επιλεγμένη ψυχή.

Ποιος δεν ονειρεύεται; Με έναν σύντροφο που ξέρει να ακούει ειδικά όταν οι λέξεις πνίγονται σε αυτή την απέραντη θάλασσα που σχηματίζεται όταν βρίσκεστε σε μια αιώνια μοναξιά, με έναν φίλο αποτυχημένων προσπαθειών, που δεν παρακμάζει με το πρώτο παραπάτημα και που σε ενθαρρύνει όταν δεν έχει μείνει κανένας, με μια ψυχή, η οποία προσφέρει ένα μη αγαπητικό χάδι, αλλά ένα συνολικό περιορισμό, σιωπών που σηματοδοτούν μόνο την παρουσία της και που αφήνουν ίχνη με άρωμα του βήματος της.

Ποιος δεν περιμένει; Για εκείνη την εικόνα που δεν αγοράζεται, δεν πωλείται ή νοικιάζεται, για εκείνο το άτομο που θέλετε να σας αγαπήσει όσο το δυνατόν περισσότερο με την ίδια δυναμική και την ίδια ώθηση με την οποία τον αγαπάτε, μούσα που εμπνέει εποικοδομητικές ψευδαισθήσεις και εκθρονίζει τα ψέματα που καθιερώνουν, από μια κοπέλα και μια πληγή με παθιασμένες επιθυμίες, που δεν απαιτεί χωρίς μέτρο, αλλά που αξίζει πιστά. Τα πάντα !!! .-

Και ξέρεις πόσο σε μισώ.

 Ήταν το 1ο έτος πριν σε αγαπήσω. Τίποτα ενδιαφέρον δεν είχε συμβεί και ήξερα ότι τίποτα νέο δεν θα συνέβαινε. Ήταν μια άλλη μέρα όπως κάθε άλλη, μια ακόμη στο ημερολόγιο, άλλη μια βόλτα από το σπίτι στη δουλειά.

Και μετά είδα εσένα.

Η μοναξιά της σιλουέτας σου με έκανε να καταλάβω ότι δεν ήθελες να μάθεις τίποτα για κανέναν. Ότι δεν ήσουν απλά ένα ακόμα άτομο που θα ξεχώριζε στο ημερολόγιό μου. Ήμουν συγκλονισμένος όταν άφησες την αύρα σου. Ένας κενός αναστεναγμός. Ένα ρεύμα ζεστού αέρα. Αυτή η μυρωδιά.

Ήσουν ακόμα παιδί, ίσα που σε αναγνωρίζω στις αναμνήσεις μου. Αν και δεν έχυσες την αθωότητα όπως κάνουν συνήθως τα άλλα άτομα στα 20 τους, είχες απαλό δέρμα και αισιοδοξία με τατουάζ στο χαμόγελό σου. Είχες κάπως πιο ορεκτικά χείλη, και το σώμα σου λίγο πιο καμπύλο. Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν η ζωή σου υποσιτίστηκε εξαιτίας μου.

Όταν σε είδα να κατεβαίνεις από το μετρό, δεν το ξανασκέφτηκα. Σε ακολούθησα. Σε κυνήγησα σαν να ζούσα σ' αυτό. Σαν ένα λιοντάρι πίσω από ένα κοπάδι ορεκτικών ελαφιών. Και αυτή ήταν η πρώτη φορά που με κοίταξες στα μάτια. Δεν θα ήξερα αν αυτό που είδα σε αυτά ήταν φόβος, περιέργεια ή ένα είδος νοσηρότητας για τον νεοαποκτημένο διώκτη σου. Αρνήθηκα στον εαυτό μου ότι κάτι θα μπορούσε να πάει καλά αν σου ζητούσα να φύγεις. Γύρισα κοκκινίζοντας και προσπάθησα να μην κοιτάξω πίσω. Το βλέμμα σου ήταν ακόμα κολλημένο στο λαιμό μου σαν να ήμουν πάντα εκεί. Στην πραγματικότητα, νομίζω ότι έχω ακόμα το σημάδι των ματιών σου πάνω μου.

Έβαλες το χέρι σου στον ώμο μου και μου χαμογέλασες. Βασίστηκα στη λάμψη των δοντιών σου και στα σχεδόν ανεκτίμητα λακκάκια σου. Δεν είχα ιδέα τι ζημιά μπορούσες να κάνεις. Δεν είχα ιδέα ότι αυτός ο άγγελος που με είχε θαμπώσει έγινε ο πιο τρομακτικός εφιάλτης μου το σούρουπο. Κάθε χαμόγελό σου κρύβει κάτι, αλλά αυτό όχι, αυτό δεν έκρυψε ένα από όλα τα μυστικά που κρατάς.

Μέρες, μήνες, δεν ξέρω. Μας πήρε λίγο χρόνο να ειδωθούμε ξανά.

Γίναμε φίλοι. 

Ήταν χρόνια αγάπης, ή μάλλον χρόνια που άφηνες τον εαυτό σου να αγαπηθεί. Εσύ ήσουν. Είσαι το καλύτερο πράγμα στη ζωή μου και η πιο έντονη αδυναμία μου. Σε είδα να μεγαλώνεις, μου έμαθες να κλαίω.

Δεν ξέρω αν ήμουν εγώ ή αν ήσουν εσύ, αλλά κάτι μας μεταμόρφωσε. Μας εκτρέπει. Αγάπη/μίσος νομίζω ότι το λένε.

Ήσουν ο ήλιος και το φεγγάρι μου μέχρι που εξαφανίστηκες.

Τώρα αφήνω την καρδιά μου στο χαμένο τμήμα κάθε μπαρ.

Περπατώ σε κάθε μετρό της πόλης θολώνοντας με το βλέμμα μου κάθε στάση για να δω αν είσαι.

Φλερτάρω με τυχαίες υπάρξεις, για να σε κάνω να ζηλέψεις στο μυαλό μου που δεν θα φύγει ποτέ. Μια πούδρα, μερικά φιλιά, και το άφησα να γίνει.

Για να δεις τι μου λείπει, καπνίζω την ίδια μάρκα τσιγάρων που κάπνιζες κι εσύ. Και ξέρεις πόσο το μισώ.

Και ξέρεις πόσο σε μισώ.

Αδηφάγος χρόνος...

Ο χρόνος έχει κυλήσει, διαταράσσονται οι λαβές του ρολογιού καθώς και η μνήμη μου έχει διαταραχθεί χωρίς παραίτηση, γιατί την αγάπησα ειδικά με κάθε γωνιά της ύπαρξής μου, του έδωσα την έμφυτη πίστη μου, του έδωσα καθαρά κάθε φιλί που κατατέθηκε σφραγισμένη με φωτιά στο δέρμα της και εδώ με κάνουν να παραπέμπω ότι θα είχε δώσει ακόμη και ζωή γιατί όπως και εγώ, θα είχε αποφασίσει να μείνει και να με αγαπήσει απεριόριστα επίσης!

Δεν είναι εύκολο να τον πάρεις μέσα, ούτε είναι εύκολο να βρεις γαλήνη σε αυτή την αδιάφορη μοναξιά και έτσι να μπορέσεις να δώσεις κατανόηση σε μια καρδιά που κουβαλάει ένα δώρο χθες και έναν πλούτο αβέβαιων θλιβερών βραδιών που συσσωρεύουν στο ημερολόγιο της πάθη.

Είχα δύο χρόνια στα οποία πάντα ήθελα να την προστατεύσω, πέρα ​​από αυτό το χαμένο βλέμμα με το οποίο την θυμάμαι από την τελευταία φορά που την είδα. Ποτέ δεν θα ήθελα να την μάθω να υποφέρει, αλλά δεν ήταν ποτέ λόγω της λύπης μου, αλλά μάλλον επειδή η σιωπή καταστρέφει τις ζωές και η συναισθηματική εξάντληση ξεπερνά την επιθυμία να κολυμπήσω σε εκείνο το όχι πράο ποτάμι που είναι εγκατεστημένο όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά στον εαυτό.

Είναι λυπηρό το γεγονός ότι δεν ήξερε πώς να δει πώς ο κόσμος μου κατέρρευσε με την κουρασμένη σιωπή της να συνεχίζει να είναι απόμακρη. Έφυγε και δεν κατάφερε να σηκωθεί με ένα φιλί της που αναμφίβολα θα θεράπευε τα πάντα σε αυτό το λεπτό και μοναδικό σώμα, όπου συνέχιζε ο αέρας για να περάσω με έναν περίεργο τρόπο ανάμεσα σε κάθε δέντρο της μαραμένης ψυχής μου. Είναι αλήθεια ότι ίσως μόνο εκείνη θα μπορούσε να ανακουφίσει τον πόνο του να είμαι τόσο ζωντανός, αλλά από τότε που αποφάσισα να φύγω, κρύωσε μόνο ο υπόλοιπος δρόμος όταν συνέχισα να ταξιδεύω μόνος μου χωρίς αυτό το παλτό που πάντα ήθελα να είναι η εικόνα της.

Η πεζογραφία μου είναι πολύ φτωχή αφού η παρουσία της δεν υπάρχει και σήμερα μόνο μια αγωνιώδης σκιά με καλεί να γράψω αυτό που κάποτε ονειρευόμασταν ήταν ο θρύλος μας και μια μέρα ο ήλιος στις διακοπές κρύφτηκε, οι μακροχρόνιες ψευδαισθήσεις εξαφανίστηκαν και αυτό είναι τότε που σήμερα Βλέπω τον εαυτό μου να τα συνδυάζει ως προσφορά και ειλικρινή έμβλημα εκείνου του πουλιού διέλευσης που ήταν η μεγάλη μου αγάπη!

Από όλα αυτά είναι ότι στη σιωπηλή μου πρόοδο θα είναι για πάντα μια ενοχλητική χρήση του υπαινιγμού ότι είχαμε ερωτευτεί μαζί, γιατί ήρθε με γράμματα για να γεμίσει τη ζωή μου, αν και να μην το αναφέρω αφού έψαξα τον δρόμο μου στη διαδρομή μου για να  ξεδιψάσω την ψυχή μου, θα με άφηνε θαμμένο στη μέση της θλίψης, του πόνου και της πίκρας του να γνωρίζω ότι την έχασα.-

Ένας ακόμη μώλωπας.

 Και αφήνεις τον κόσμο να σου χαστουκίσει το πρόσωπο. Γιατί όχι? Ένας ακόμη μώλωπας, ένας λιγότερο μώλωπας. Συνολικά, κανείς δεν θα το προσέξει. Ούτε εσύ. Σε έχουν ξεσηκώσει τόσο που δεν ξέρεις πια τι είναι πόνος. Έχεις ξεγελαστεί. Έχετε κόψει τις φλέβες σας ξανά και ξανά. Αιμορραγείς μέχρι θανάτου μπροστά στον καθρέφτη και δεν σε νοιάζει. Δεν σε νοιάζει επειδή είναι εσωτερικό ή δεν σε νοιάζει επειδή είσαι ο ίδιος με τους άλλους. Δέστε καλά τα παπούτσια σας και μετά θυμηθείτε ότι δεν έχουν κορδόνια, οπότε θα νιώσετε πιο ασφαλείς. Με αυτόν τον τρόπο, το παρασυρόμενο θα είναι λίγο λιγότερο ηλίθιο. Αλλά σταματήστε να το σκέφτεστε, ότι μετά από όλα αυτά είναι άχρηστα, και αρχίστε να ζητάτε βοήθεια με χειρονομίες, ακόμα κι αν κανείς δεν σας ακούει. Έχεις κολλήσει. Σε έναν δρόμο που δεν υπήρξε ποτέ, βαθιά στο πίσω μέρος του μυαλού σου, δεξιά από τους ηλίθιους και στη μέση του πόνου. Καλά, τουλάχιστον μπορείς να παρηγορήσεις ότι είμαστε όλοι ίδιοι. Στο οποίο οι υπόλοιποι προσπαθούμε απλά να το ξεχάσουμε, ή δεν το συνειδητοποιούμε, ή δεν θέλουμε, ή δεν ξέρω. Οποιοδήποτε τρελό πράγμα νομίζετε ότι σταματά να έχει νόημα αν το σκεφτείτε περισσότερες από μία φορές. Είναι επίσης αλήθεια ότι όταν σκέφτεστε κάτι πολλές φορές αρχίζει να έχει νόημα, να μην ακούγεται ηλίθιο. Λέτε: "αυτό μου ακούγεται οικείο". Χαμός, φυσικά ακούγεται σαν εσένα, έξω από το κενό μυαλό σου, γιατί για άλλους είναι αποβράσματα. 

Μοναδικά μυαλά, πόσο περίεργα που προσδιορίζονται με το ίδιο επίθετο. Μοναδικά μυαλά, σε κάτι δεν είσαι μοναδικός, και είναι ακριβώς στο ότι είσαι μοναδικός.

Ώρα μηδέν.

 Το να δώσω όλη μου τη ζωή είναι μια συνεχής προσήλωση στην οποία είμαι πρόθυμος και που γεννήθηκε από τη μηδενική ώρα που ήρθες στη ζωή μου. Από τότε που έγινες το καλύτερο δώρο αγάπης και ο μεγαλύτερος θησαυρός της ύπαρξής μου.

Ήσουν η πιο πιστή ύπαρξη με την οποία μοιράστηκα τη ζωή μου, το ανθρωπάκι με το οποίο θα ξεκινούσαμε να φτάνουμε στο φεγγάρι κάθε νύχτα ήταν πραγματικότητα, ο τέλειος συνεργός μου των συναισθημάτων αφοσίωσης στους άλλους.

Θέλω να σου πω ότι ό,τι κάνεις παραμένει στο στήθος μου, ότι εκτιμώ τις τεράστιες αμφιβολίες που έχεις αφαιρέσει από τη ζωή μου, ότι το να σε έχω μαζί μου είναι πάντα να συνεχίζεις να ανεβαίνεις ένα νέο σκαλοπάτι μέχρι να σου δώσω τα αστέρια με τα οποία υπόσχομαι να φωτίσω τις νύχτες σου ως παιδί, έφηβος και ολόκληρος άνθρωπος.

Αισθάνομαι υποχρέωση, να απαιτήσω να κάνεις ό,τι είναι αδύνατο για να είσαι ευτυχισμένος, να αποφύγεις στη ζωή σου να σε ξεπεράσει ο εγωισμός που μπορεί να δημιουργήσει οποιαδήποτε δυσκολία, να μην σταματήσεις ποτέ να αγωνίζεσαι για την υγεία σου, να ζεις μακριά από κάθε κακό συναισθήματα. 

Υπόσχομαι ότι θα είμαι εκεί για να σε συνοδεύσω και να καθοδηγήσω τα βήματά σου, να κρατήσω την καρδιά σου όταν η αγάπη αρχίζει να πειραματίζεται, έτσι ώστε να ζεις όντας σίγουρος ονειροπόλος για την επίτευξη των στόχων σου, να επιλέγεις τους φίλους σου με αγάπη και ταπεινότητα, να συγκρατώ τις αποτυχίες σου και να χειροκροτώ τα επιτεύγματά σου. 

Είμαι μαζί σου για να σου μάθω ότι το γέλιο είναι μαγικό και μεταδοτικό, ότι το παιχνίδι είναι για αθώες ψυχές, ότι η παράδοση είναι υποχρέωση μόνο για γενναιόδωρες σαν εσένα. Το να ξεπερνάς τα εμπόδια είναι γενναίο και να σηκώνεσαι ξανά και ξανά, είναι επίμονο.

Η ύπαρξή σου στο φως. Σε ευχαριστώ που έγινες η αιώνια παρηγοριά αυτής της καρδιάς μου,  που επιταχύνεις τον καρδιακό μου ρυθμό όταν με υποτάσσεις στις τρελές επιθυμίες και ιδέες σου, που μαθαίνεις ότι η πίστη κινεί βουνά και ότι εκεί δεν είναι χειρότερη απόσταση από αυτήν της λήθης. Σε ευχαριστώ που είσαι αυτό που είσαι, που εργάζεσαι τόσο σκληρά για να ί και με τις πράξεις σου, τις συμβουλές μου και την επιθυμία σου να χτίσεις αυτό που θέλεις από τον εαυτό σου.

Σκιαγραφημένο γέλιο.

 Είχα μια νύχτα χωρίς ύπνο, όπου το ρολόι με κάλεσε να ακολουθήσω την σχεδόν σταματημένη αρίθμηση της δουλειάς μου για να προχωρήσω.

Στα μέσα του πρωινού, η ελπίδα θα έπαιρνε ένα κουτί από μια γωνία για να με πάει να διαλογιστώ για τη νέα μου αρχή. Μέσα στην απέραντη σιωπή, τη συνενοχή της νύχτας, τη λιτότητα κάποιων κεριών που άναψαν στο σαλόνι στο σπίτι και τη νοστιμιά ενός καφέ που μου έβρεχε τα χείλη. Είναι ότι άρχισα να απαριθμώ το ποσό των εκκρεμοτήτων που έχω μπροστά μου.

Τα όνειρα που πρέπει να εκπληρωθούν ήταν τακτοποιημένα σύμφωνα με την προτεραιότητα, στο πολυάσχολο δομημένο κεφάλι μου με σταθερές ιδέες.

Το περιεχόμενο των πληροφοριών που διατηρήθηκαν με τα χρόνια, με κάλεσε να μην αποφύγω την επιθυμία να πάω ένα ταξίδι σε εκείνα τα μέρη όπου ήμουν, αλλά που, παρόλα αυτά, δεν τα ήξερα.

Η επιθυμία μου να προσφέρω αγάπη με ώθησε να μην χάσω την πίστη μου να βιώσω νέα συναισθήματα, στο πλαίσιο των εξομολογήσεων που δεν έχω κάνει ακόμα και των λέξεων που δεν μου έχουν πει ακόμη.

Η αγάπη χτύπησε την καρδιά μου, κάνοντάς με να δω ότι δεν πρέπει να αρνηθώ στον εαυτό μου τη δυνατότητα να επιδοθώ σε νέα μυστικά πάθη και παραισθήσεις.

Το γέλιο σκιαγραφημένο από τον λευκό τοίχο, απαίτησε να ξεκουραστώ ως σταθερά στο μάλλον σοβαρό μου πρόσωπο.

Τα συναισθήματα χόρευαν στη μέση του χαλιού, τραβώντας την προσοχή του ισχυρού μου χαρακτήρα και δείχνοντάς μου τη λεπτότητα να ζω χωρίς τόση διακριτικότητα.

Και τελικά η επιθυμία να οδηγηθώ σε ένα επίγειο και ταυτόχρονα ουράνιο ταξίδι μου ανέβασε τις ψευδαισθήσεις ότι αγαπήθηκα ξανά δυνατά και ότι μπορούσα να αγαπήσω χωρίς μέτρο.

Στη σύνοψη μιας μακράς νύχτας να πω μόνο ότι αναπνέω πολλούς αναστεναγμούς, ότι ταξίδεψα στη μνήμη μου μεγάλα βουνά, ότι συνεχίζω την αναζήτηση του πολυπόθητου κρυμμένου θησαυρού μου και ότι ως καλή ψυχή συντηρώ τον εαυτό μου στις επιθυμίες που ήμουν πάντα μαζί του.

Σταμάτα να με καταναλώνεις.

 Όταν με κοίταξαν τα μάτια σου, έκανα ό,τι φοβόμουν. Δες μέσα από το δικά μου. Ένιωσα τόσο διαφανής. Ένιωσα σαν μια άυλη ύλη.

Είμαι σαν ένα παιδί που παίζει με το πεπρωμένο τουν. Δεν με νοιάζει να πεθάνω γιατί δεν πιστεύω καν στο παρόν, νομίζω ότι δεν υπάρχει τίποτα και δεν με νοιάζει να σταματήσω να σκέφτομαι.

Προσευχήσου για μένα που το χρειάζομαι. Προσευχήσου για την ψυχή μου, καθώς είμαι πολύ ηλίθιος για να το κάνω. Και είναι ότι ενώ οι ώρες περνούν στο ρολόι μου το χέρι των δευτερολέπτων εξακολουθεί να μην λειτουργεί. Ότι είμαι αυτός που είμαι μόνο εξαιτίας αυτού που δεν είμαι και αυτό με κάνει να νιώθω τόσο άχρηστος. Είναι σαν να είναι όλα μάταια, όλοι θα ανακαλύψουν αυτό που δεν θέλω να ανακαλύψουν επειδή βλέπουν αυτό που τους αφήνω να δουν.

Δεν πρέπει να σε αφήσει να κοιτάξεις. Πρέπει να κλείνεις τα μάτια σου όταν είσαι μαζί μου. Είναι ότι δεν ξέρω πώς να το κάνω πια για να κρατήσω λίγο τον εαυτό μου για τον εαυτό μου. Σταμάτα να με καταναλώνεις.