Ο χρόνος έχει κυλήσει, διαταράσσονται οι λαβές του ρολογιού καθώς και η μνήμη μου έχει διαταραχθεί χωρίς παραίτηση, γιατί την αγάπησα ειδικά με κάθε γωνιά της ύπαρξής μου, του έδωσα την έμφυτη πίστη μου, του έδωσα καθαρά κάθε φιλί που κατατέθηκε σφραγισμένη με φωτιά στο δέρμα της και εδώ με κάνουν να παραπέμπω ότι θα είχε δώσει ακόμη και ζωή γιατί όπως και εγώ, θα είχε αποφασίσει να μείνει και να με αγαπήσει απεριόριστα επίσης!
Δεν είναι εύκολο να τον πάρεις μέσα, ούτε είναι εύκολο να βρεις γαλήνη σε αυτή την αδιάφορη μοναξιά και έτσι να μπορέσεις να δώσεις κατανόηση σε μια καρδιά που κουβαλάει ένα δώρο χθες και έναν πλούτο αβέβαιων θλιβερών βραδιών που συσσωρεύουν στο ημερολόγιο της πάθη.
Είχα δύο χρόνια στα οποία πάντα ήθελα να την προστατεύσω, πέρα από αυτό το χαμένο βλέμμα με το οποίο την θυμάμαι από την τελευταία φορά που την είδα. Ποτέ δεν θα ήθελα να την μάθω να υποφέρει, αλλά δεν ήταν ποτέ λόγω της λύπης μου, αλλά μάλλον επειδή η σιωπή καταστρέφει τις ζωές και η συναισθηματική εξάντληση ξεπερνά την επιθυμία να κολυμπήσω σε εκείνο το όχι πράο ποτάμι που είναι εγκατεστημένο όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά στον εαυτό.
Είναι λυπηρό το γεγονός ότι δεν ήξερε πώς να δει πώς ο κόσμος μου κατέρρευσε με την κουρασμένη σιωπή της να συνεχίζει να είναι απόμακρη. Έφυγε και δεν κατάφερε να σηκωθεί με ένα φιλί της που αναμφίβολα θα θεράπευε τα πάντα σε αυτό το λεπτό και μοναδικό σώμα, όπου συνέχιζε ο αέρας για να περάσω με έναν περίεργο τρόπο ανάμεσα σε κάθε δέντρο της μαραμένης ψυχής μου. Είναι αλήθεια ότι ίσως μόνο εκείνη θα μπορούσε να ανακουφίσει τον πόνο του να είμαι τόσο ζωντανός, αλλά από τότε που αποφάσισα να φύγω, κρύωσε μόνο ο υπόλοιπος δρόμος όταν συνέχισα να ταξιδεύω μόνος μου χωρίς αυτό το παλτό που πάντα ήθελα να είναι η εικόνα της.
Η πεζογραφία μου είναι πολύ φτωχή αφού η παρουσία της δεν υπάρχει και σήμερα μόνο μια αγωνιώδης σκιά με καλεί να γράψω αυτό που κάποτε ονειρευόμασταν ήταν ο θρύλος μας και μια μέρα ο ήλιος στις διακοπές κρύφτηκε, οι μακροχρόνιες ψευδαισθήσεις εξαφανίστηκαν και αυτό είναι τότε που σήμερα Βλέπω τον εαυτό μου να τα συνδυάζει ως προσφορά και ειλικρινή έμβλημα εκείνου του πουλιού διέλευσης που ήταν η μεγάλη μου αγάπη!
Από όλα αυτά είναι ότι στη σιωπηλή μου πρόοδο θα είναι για πάντα μια ενοχλητική χρήση του υπαινιγμού ότι είχαμε ερωτευτεί μαζί, γιατί ήρθε με γράμματα για να γεμίσει τη ζωή μου, αν και να μην το αναφέρω αφού έψαξα τον δρόμο μου στη διαδρομή μου για να ξεδιψάσω την ψυχή μου, θα με άφηνε θαμμένο στη μέση της θλίψης, του πόνου και της πίκρας του να γνωρίζω ότι την έχασα.-