Άσε με να μπω σ' αυτόν τον κόσμο γεμάτο ποίηση που κουβαλάς μέσα σου. Σε αυτά τα δηλητηριώδη μάτια που φοράς σαν απλό στολίδι. Θέλω να μπορώ να υπάρχω μέσα σου, να με μαθαίνεις να αναπνέω. Μάθε μου να βλέπω τα πάντα όπως τα βλέπεις, να ακούω αυτά που κανείς δεν ακούει. Θέλω να είμαι η σκιά σου, το παρελθόν σου, θέλω να είμαι ένα κομμάτι του μυαλού σου. Άσε με να είμαι το ασπρόμαυρο της ζωής σου, είθε να με γεμίσεις με αυτή την άπειρη σοφία.
Άφησέ με να κοιτάξω μέσα από τα χείλη σου, και τελικά να καταλάβω τι κρατάς με τέτοια υποψία. Θέλω να ανακαλύψω τα μυστήριά σου, τις ανησυχίες σου. Θα ήθελα να ξέρω πόσο μακριά πηγαίνεις όταν πετάς. Τι γράφεις σ' αυτά τα παράθυρα γεμάτα ομίχλη; Μάθε μου πώς γίνεται.
Θέλω να μάθω πού βρήκες αυτή την ελευθερία που κανείς δεν έχει, τα φτερά που δεν είχα ποτέ. Πρέπει να ξέρω σε ποιους παραδείσους τρέφεσαι, από ποιο σύμπαν προέρχεσαι. Πήγαινέ με στο μέρος που δεν γεννήθηκες ποτέ, πάρε με εκεί που θέλω να σε δω να μεγαλώνεις για να ξέρω τι πρέπει να κάνω.
Μάθε με να βλέπω χωρίς να κοιτάζω και να δοκιμάζομαι χωρίς να πνίγομαι, ότι θέλω να είμαι ένα λουλούδι στο κρεβάτι σου και κάποιο εξαφανισμένο ζώο. Όπως εσύ. Όπως τα χέρια σου.