Έχω ξεχάσει τη διαύγεια της ημέρας μετά την εμφάνιση του φεγγαριού στον ουρανό μου γεμάτο σύννεφα.
Με τα μάτια κλειστά, την αυθάδη σιωπή και τη βύθιση στη φαντασία που κυλούσε και έφτασα στο δωμάτιό μου να ζεσταθεί ή όχι, έχω αρχίσει να ανασυνθέτω μια άλλη σκηνή ενώ αγκάλιαζα το μαξιλάρι μου.
Με διακριτικότητα, άφησα τις αιτίες και τα αποτελέσματα που προκάλεσαν όλεθρο στο σώμα μου να εγκατασταθούν , παρασύροντας μαζί του τις αφυπνίσεις εκείνων που σας προσκαλούν να γίνετε παθιασμένοι με την ευκρίνεια των χεριών σας και τις λεπτές άκρες των δαχτύλων σας. Ότι χωρίς κανένα σφάλμα ήθελαν να μην αφαιρεθούν από μια μαγική ξεχωριστή στιγμή, την οποία συγκλονίζουν προσφέροντας απόλαυση.
Βάζω τον εαυτό μου στο έλεος της συναρπαστικής γελοιογραφικής μου φύσης και αυτής της πάντα σε εγρήγορση επιθυμίας να με κάνουν να νιώθω ζωντανός και εφησυχασμένος τη στιγμή που ικανοποιούμαι σε μια ευλογημένη περίπτωση πειθούς και θεωρώ ότι είναι τόσο υπέροχο όσο το να κάνω τον δικό μου ναό δικό μου το πιο πιστό μέρος που εκεί θα βρω καταφύγιο σεβασμού και αγάπης για τη ζωή μου.
Υπάρχουν μέσα μας εκείνοι οι λόγοι που κάνουν όμορφο το πόσο υπέροχο είναι να καταφέρνουμε να κατακτήσουμε τις μαρκίζες της διορατικής και σχετικής μας απόλαυσης.