Λαχτάρα για ένα αύριο...
Θα μου άρεσε να μπορούσα να δώσω ένα απόγευμα συνενοχής και στη μέση αυτού του ηλιοβασιλέματος να μοιραστώ έντονα βλέμματα που θα ήθελα να κρατήσω όταν με επισκέπτεται η μοναξιά. Μπαίνω στον πειρασμό να εγκαταλείψω την εσωτερική λάμψη της φωτιάς που συνυπάρχει μέσα μου και ομοίως θα ήθελα να είμαι δεμένος στην αγκαλιά μιας αδύναμης και αισθησιακής ψυχής που μπορεί να τραβήξει την προσοχή μου και να με φιμώσει με φιλιά.
Το βράδυ θα ήθελα να δω τα αστέρια και το φεγγάρι κρυμμένα με τέτοιο τρόπο ώστε να μην παρεμβαίνει στο φλερτ δύο ψυχών που χρειάζονται ο ένας τον άλλον περισσότερο από τον ίδιο αέρα και ακριβώς όπως η νεροποντή θα ήθελε να βρέξει το λεπτό σώμα τους, έτσι ώστε να γλιστρήσουμε ενώ είμαστε ενωμένοι, θα βρούμε δέρμα με δέρμα.
Κάθε στιγμή θα ήταν υπέροχο να παρασύρω και να ευχαριστήσω ένα ένα τα χρόνια μιας ζωής, αγκιστρώνοντας τις άκρες των δακτύλων μου στη ψυχική ζεστασιά, που η κατανόηση με οδηγεί στο πόσο απίστευτο είναι να ζεις τις μέρες κρατώντας ένα αγαπημένο χέρι.
Ο άνεμος ας μιλήσει για ευημερία και ελευθερία.