Μυρίζω αυτό το ίχνος που λαχταρώ να γίνω αθάνατος μπροστά στην παρουσία της, νιώθω το αίμα μου να βράζει καθώς κατευθύνω τα βήματά μου για να την συναντήσω, δαγκώνω τα έντονα κόκκινα χείλη μου ενώ περιμένω το στόμα της.
Στο πλευρό της γδύνω την ψυχή μου ότι το να χτυπά τον βράχο του άγχους μου μου δίνει πίσω τη ζωή μου, αναστέλλω τον εαυτό μου στην επιρροή των κινήσεών της, χαίρομαι όσους αγαπώ που αναζητούν καταφύγιο στην ουσία μου.
Και μέσα στη ζεστασιά της αγκυλωμένης εγγύτητάς του, βυθίζομαι ενώ χάνω τον εαυτό μου στην απεραντοσύνη των περιγραμμάτων του, που αποτελούν την έμπνευση της ιστορίας ότι η διασκέδαση είναι τα δικά μου συναισθήματα του συμβιβασμού που προκαλεί η ιδέα μου και η αγάπη μου.
Το άρωμα της εμπειρίας μου που επιδιώκω να αφήσω σε αυτήν, κόβοντας εκείνες τις αλυσίδες φωτιάς που την φυλάκισαν την κράτησαν αποξενωμένη από μια καλή αγάπη.
Θέλω να την κάνω να διαπράξει το έγκλημα να μας αγαπήσει αφήνοντας την εξαιρετική γεύση που δύο ζωές μέχρι τώρα σιωπούν, κρατώντας το όνομα του καθενός τατουάζ μέσα τους.
Και αν μπορούσα να φιλοδοξώ να καταβροχθίσω με την ευγένεια τον αισθησιασμό που κρύβεται πίσω από τη γλυκύτητά της, και στη συνέχεια σαν σπόρος, να μπορώ να γίνω η ρίζα του κέντρου της προσοχής της και η λαχτάρα που μέσα μου βρίσκει τη γύρη μετά από μια βροχή πολυπόθητη και οξείες στιγμές ένθερμης αφοσίωσης και πολύτιμης επιμονής.
Χωρίς να το προμελετήσω, οικειοποιώ την αυθόρμητη αφέλεια της ως υπομονετικής ψυχής έως ότου η ευχαρίστησή της στην αγκαλιά μου γίνει παραληρητική.
Συγκεκριμένα, θα ισοπεδώσω το εσωτερικό της με τη φινέτσα να ποντάρω ολόκληρη τη ζωή μου στη αύρα της, θα περπατήσω γυμνός μέσα από τη θεότητα της ακεραιότητάς της χωρίς να σταματήσω περισσότερο από το βλέμμα μου σε κάθε πτυχή της που τονίζεται σε γοητευτικές κινήσεις, γνωρίζοντας τον εαυτό μου να ταξιδεύει στα απύθμενα βάθη της.