Προτιμώ να χαθώ. Περπατώ στο κενό των πληγών μου. Γλείφω το σκοτάδι που με στοιχειώνει τόσο πολύ. Να πέσω, να ξεθωριάσω στην αγκαλιά του από τον πόνο που με φοβίζει. Παράδοση. Πνίγομαι στην αλήθεια των εξωπραγματικών δηλώσεων, σε αδύνατες ουτοπίες, στην αληθοφάνεια του απίστευτου. Στους παραδείσους. Σε όλα όσα δεν μπορώ να θυμηθώ.
Είμαι ότι μου έχει απομείνει από μένα. Τα αποφάγια αυτού που ήμουν κάποτε. Νιώθω χρησιμοποιημένος, μεταμορφωμένος και περιφρονημένος. Δεν σε υπηρέτησα, γιατί δεν υπηρετώ. Δεν έπρεπε να εγκαταλείψω εντελώς τον εαυτό μου. Δεν έπρεπε να το ξανακάνω.
Ναι, αναγνωρίζω ότι περισσότερες από μία φορές αποθήκευα στην αγκαλιά των άλλων, και όχι για τη δημιουργία πόνου. Δεν εννοώ απιστία, όχι τουλάχιστον σωματική, χωρίς να το συνειδητοποιήσω παραδόθηκα στο κακό των άλλων ματιών που θα ήθελαν να βοηθήσουν αυτόν τον φτωχό άπιστο, αλλά άπιστο με τον εαυτό του. Περισσότερο από οτιδήποτε ένιωσα αποδοκιμασίες. Αυτό που είχα ήδη δεν ήταν αρκετό για μένα. Τίποτα δεν είναι ποτέ αρκετό για μένα. Αυτό που παίρνω είναι ηλίθιο, υπάρχει πάντα ένας ανέφικτος στόχος. Ο κόσμος φαίνεται τόσο ανισόρροπος που δεν έχω χρόνο να τον ακούω. Έχω φέρει πολύ βάρος, βάρος που έχω εφεύρει, όπως πάντα και η ζωή μου μου λέει ότι δεν μπορώ να το κάνω πια. Η ψυχή μου κλαίει. Αλλά δεν το έχω αυτό. Είμαι ένα αδρανές ον, δημιουργημένο από έναν ανύπαρκτο θεό, που κοιτάζει μέσα από τα μάτια ενός ανθρώπινου σώματος, όπως κάθε μέρα, όπως κάθε νύχτα. Δεν παίρνω ναρκωτικά από φόβο μήπως δω την αλήθεια. Η παραισθήσεις δεν είναι λάθος για μένα. Ότι όταν το κάνεις, νιώθω ότι δεν είμαι εγώ πια. Ξεχνάω το σώμα μου. Είναι όλα ένα έργο. Είμαι θεατής της ζωής μου. Και θα χειροκροτώ μέχρι να πέσει η αυλαία.