Κρατάω το πρόσωπό μου ανασηκωμένο και το βλέμμα μου καρφωμένο στον ορίζοντα, τα ίσια μου βήματα και το πνιγηρό μου θάρρος, είναι μέρος αυτής της σταθεράς που στηλώνει την ύπαρξή μου.
Στη βαλίτσα μου πρέπει να μεταφέρω ότι είναι απαραίτητο στην ντουλάπα μου και θα μεταφέρω τα υπόλοιπα στην καρδιά μου, μερικά μακρινά φθινόπωρα, μερικά κρύα χειμωνιάτικα πρωινά, μια παραίτηση που έμαθε στη μοναξιά, έναν ήλιο που κοιμάται ταυτόχρονα, αλήθεια που τελικά επέστρεψε, χιλιάδες συναισθήματα που με κυρίευσαν στο μυαλό στο δρόμο, όσα φιλιά άφησαν στο κοιμισμένο λουλούδι που γεννήθηκε στη μέση δύο φύλλων και ενοχλητικές λέξεις που ρίχνονται στον άνεμο, εν μέσω της επιβλητικής απεραντοσύνης καθισμένος παρέμεινα στην παραλία της λήθης.
Για να κατευθύνω τα βήματά μου, θα φορέσω παπούτσια που δεν αφήνουν ίχνος από το βήμα μου, θα περπατήσω ατελείωτες ώρες σε όλα εκείνα τα μέρη που μπορούν να με επιστρέψουν στην ασφάλεια, θα περιμένω να ξεκινήσω το ταξίδι για όταν η βροχή στον συγκεκριμένο προορισμό έχει σταματήσεια να πέφτει, θα προσπαθήσω να ψάξω προσεκτικά κάθε κόκκο άμμου με την οποία σχηματίζω μια γαλήνια εικόνα στο όνομα της διαρκούς ψευδαίσθησης, θα εφαρμόσω τον εαυτό μου για να δώσω την ευκαιρία να νιώσει τον αέρα να περνάει από τα χέρια μου, θα σταματήσω στο κόκκινο στο φανάρι και θα δω τον τρόπο να αφήσω πίσω μου πολλές φορές που θα μπορούσα να είχα φωνάξει αγάπη δυνατά, προς το παρόν με πράσινο χρώμα! Με την άφιξή μου στο λιμάνι θα περιορίσω την προσωπική μου επανένωση στο σημείο να νιώθω τόσο ευτυχισμένος που μου έδωσα τη δυνατότητα να αντιμετωπίσω αυτό το όνειρο που αν και δεν το βρήκα, μου επιτρέπει να βρω τον λόγο που αγκυροβόλησε στην ψυχή μου για να μπορέσει να συνεχίσει.