Ο χρόνος πέρασε και όσο σταματώ να γράφω, τόσο πιο δύσκολο για μένα είναι να επιστρέψω στους στίχους του χθες που άξιζαν όσα ζύγιζαν οι εμπειρίες μου και που ξεδιπλώθηκαν τα συναισθήματά μου.
Είμαι σε ένα στάδιο της ενήλικης ζωής μου, αισθάνομαι τόσο αβοήθητος, μακριά από αυτό που με κράτησε ζωντανό, ξεχνώντας τι οδήγησε τις ειδοποιήσεις μου και βλέποντας πώς ο περιπλανώμενος σύντροφος της ζωής μου έχει φύγει πια.
Έχω το δέρμα του προσώπου μου κάπως ευαίσθητο, τα δάκρυα έχουν μαραθεί εκείνοι οι πόροι του δέρματος που μερικές φορές τρέχουν συνεχώς στα κρύα μάγουλά μου από τόσο πολύ που δεν δέχονται ένα ζεστό και αληθινό φιλί.
Το μακιγιάζ δεν καλύπτει πια εκείνα τα σημάδια θλίψης που μέχρι πριν καλά έκρυβε. Είμαι στη διαδικασία να υποθέσω ότι η αγάπη δεν συμβαδίζει με τη σταθερότητα και ότι η αλήθεια που δεν λέγεται έγκαιρα είναι στο γούστο εκείνων των επιβατών της ζωής που φαίνεται να απολαμβάνουν τη σιωπή και την παράλειψη περισσότερο από τις λέξεις που ενοποιούν την αναζήτηση.
Δεν θέλω να συνεχίσω να προσπαθώ, αυτό που προσπαθώ τόσο καιρό έχει ήδη εξαντλήσει την εσωτερική μου δύναμη, δεν θέλω να συνεχίσω να τρέφω την ελπίδα ότι θα με δει ίσως από άλλο πλανήτη να είμαι ένα πείραμα ευγενών συναισθημάτων, της μοναξιάς που έχω ριζώσει μέσα μου δεν με φοβίζει πλέον.