Κάθε πρωί είναι άλλος ένας χρόνος χωρίς τη μυρωδιά σου και δεν θα μπορούσα να είμαι πιο απελπισμένος. Ανακυκλώνω όλες τις αναμνήσεις μου για να κάνω νέες στις οποίες να επανεμφανίζεσαι.
Η πόρτα που μου άνοιξες και που ποτέ δεν ήξερα πώς να κλείσω, είναι γεμάτη με τα τέρατα που βασανίζουν την παιδική μου ηλικία κάθε δευτερόλεπτο που περνάει αφού δεν είσαι εδω. Και είσαι μια από τις σκιές που εμφανίζονται, από αυτές που είναι πιο τρομακτικές, που καλύπτουν εύκολα την επιθυμία μου να ξυπνήσω.
Στη σιωπή της νύχτας σε βρίσκω, σε κάθε κραυγή, σε κάθε αναστεναγμό. Σε κάθε δάκρυ που πέφτει στο μαξιλάρι μου απεικονίζεται το άγγιγμά σου και τα λόγια σου είναι γραμμένα. Άλλη μια νύχτα χωρίς εσένα, μια νύχτα λιγότερη από μένα.
Είσαι εκείνο το τραγούδι που δεν κατάφερα ποτέ να τελειώσω, μερικά βήματα πίσω και το βλέμμα που ποτέ δεν τόλμησα να ξεχάσω.