Μου συμβαίνει κάθε μέρα. Ξέρεις τι εννοώ. Αυτό το θέμα είναι να κοιτάς τριγύρω και να νιώθεις ότι δεν έχεις κάνει τίποτα σε όλη σου τη ζωή. Ότι είσαι άχρηστος. Ότι είσαι αδύναμος. Και το χειρότερο: ότι δεν σκοπεύεις να αλλάξεις. Έχω βαρεθεί να είμαι το δικό μου τράβηγμα. Δεν ξέρω αν είναι τεμπελιά, απαισιοδοξία ή ότι είμαι πραγματικά άχρηστος (με την κυριολεκτική έννοια της λέξης). Ω, είναι σαν να έχω μια κούφια ψυχή.
Και τελικά ήρθε εκείνη η μέρα, εκείνη η μέρα γεμάτη πίστη στην οποία ζητώ από έναν ανήμπορο Θεό να με βοηθήσει, να υπάρξει για μια φορά σε αυτό το σύμπαν γεμάτο διαστημικά σκουπίδια και να με κάνει να σταματήσω να συμπεριφέρομαι σαν άνθρωπος. Ότι ξέρω ήδη ότι όλα αυτά συμβαίνουν σύντομα, ότι τα λόγια τα σβήνει ο άνεμος και ότι λένε ότι «η άγνοια είναι ευλογία». Ναι ξέρω. Και ορκίζομαι ότι προσπαθώ.
Προσπαθώ να αποκρυπτογραφήσω αυτή τη θύελλα στο κεφάλι μου. Χάνω τον εαυτό μου ανάμεσα στους ανθρώπους. Μεταξύ ιδρώτα και κενών λέξεων.
Αλλά συνεχίζω να ακούω. Ψίθυροι που καταστρέφουν τις θεωρίες μου, βλέμματα που γκρεμίζουν τους τοίχους μου. Κρύα ρεύματα που με μεταφέρουν χωρίς να μπορώ να το αποφύγω. Μέρες που σκέφτομαι, μέρες που δεν θέλω καν να σκεφτώ.
Και εκείνα τα δάκρυα που δεν θα δώσω ποτέ σε κανέναν, τα κρατάω κλειδωμένα, ανάμεσα σε τετράδια που δεν ξεκίνησα ποτέ και ημερολόγια που πάντα ήθελα να γράψω.
Πονάει να αναπνέω.
Και αν γράφω τόσο πολύ είναι γιατί δεν ξέρω να γράφω. Δεν μπορώ να περιγράψω το βάθος, την αφαίρεση, τον γαλαξία. Όλα είναι τόσο εξωγήινα, όλα τόσο δικά τους.
Ανάμεσα σε χιλιάδες χαμένα χαρτιά και ματωμένα βλέμματα καταφέρνω να βρω κάτι από μένα. Είμαι σε μια φωτογραφία, αλλά μόνο από πίσω. Μπορώ να δω τα χείλη μου, τα δικά σου, αλλά τίποτα άλλο.
Μακάρι να είχα έναν χάρτη της αβύσσου των λέξεων μου, λίγο συλλογισμό, λίγο αλήθεια. Μερικές φορές σκέφτομαι ότι θα ήθελα να είμαι ακριβώς όπως οι άλλοι.