Κάτω από το σκοτάδι, κάτω από την αβεβαιότητα εκείνων των κραυγαλέων ήχων. Κάτω από το δέρμα μου είσαι. Αυτό το σιχαμένο σφύριγμα που πηγάζει από μέσα μας. Εκείνο το αχνό ανάερο χαμόγελο μαζί με μια άτακτη νεανική ντροπή. Μου έδωσες τη μοναξιά μου. Με έκανες ένα παιχνίδι χωρίς μπαταρίες. Εκείνο το αποτρόπαιο μεσημέρι μεθυσμένα μεσημέρια. Το κασκόλ που πάντα χάνω, η μάχη που πάντα κερδίζω. Το πρωινό απόσπασμα σε κάθε εφημερίδα. Ξυπνώντας νωρίς. Εσείς. Η λαχτάρα που σιχαίνομαι, το φαγητό που που δεν μπορώ να φάω και η αστραπή που δεν μπορώ να δω. Η καμένη φωτογραφία οποιουδήποτε εφήβου στα πρόθυρα του θανάτου. Η καλή-κακή σχέση, η ανακύκλωση, το Cosmopolitan, οι ντίσκο και ο ίλιγγος. Ένα ποτήρι με λίγο οινόπνευμα. Ένα ναρκωτικό χωρίς πάρα πολλούς εξαρτημένους. Εσείς. Η ψυχή μου. Τον εγωισμό μου. Ο καθρέφτης μου και η αντανάκλασή μου. Ο πόνος μου, οι προκλήσεις μου. Η απλή μου ύπαρξη. Οι ηχώ του κενού μέσα μου.