Βρίσκομαι παγιδευμένος σε στιγμές που σηματοδοτούν το χθες μου, υποθέτω τον εαυτό μου σε μια σιωπηλή διαδικασία θέλησης όπου θέλω να αποκαταστήσω τη σταθερότητά μου και να επιμείνω στην πρόοδό μου που θέλω να συνεχίσω να ζω.
Δηλώνω σκόπιμα απλός και ταυτόχρονα πολύ ειλικρινής μερικές φορές επίσης αλαζονικός. Κάτοχος μιας ψυχής που έχει αρκετή τόλμη να πιστέψει ότι το έχει για να νιώσει ότι της αξίζει ξανά να ζει. Λοιπόν, έσερνα μαζί μου μικρές χειρονομίες εδώ και αρκετό καιρό που κατέρρευσαν τη δύναμή μου ως θαρραλέας και επιβλητικής ψυχής.
Έχω μαζί μου αμέτρητα γνωστά χαμόγελα, εκατομμύρια λέξεις που ακούστηκαν και αξέχαστες στιγμές αποτυπώθηκαν, διάφορες διαψεύσεις και κάποιες άλλες λανθασμένες αντιλήψεις. Κρατάω άπειρες υπαρξιακές ομιλίες, κρατώ κάποιες αποκαλύψεις πάντα μέσα στην γύμνια της ψυχής μου.
Βρίσκομαι να κάθομαι στο πεζοδρόμιο μπροστά σε αυτόν που τόσο καιρό ήταν ο μόνος μου βορράς, παραμένω δεμένος με τις συναισθηματικές μου αναμνήσεις, βλέπω τον εαυτό μου να κολλάει στο πιστό χέρι του φίλου μου σε κάθε νέα αυγή, έχω συνηθίσει πίνοντας καφέ κάθε βράδυ μόνος μου, επινοώ την ελάχιστη πιθανότητα να επιστρέψω στο χρόνο για να τον σταματήσω σε αυτό που με έκανε τόσο ευτυχισμένο, αναρωτιέμαι τι χρειάζομαι;
Φτιάχνω τη ζωή μου με μικρά πράγματα, ζω αντιμετωπίζοντας φόβους και τη διαύγεια της συνειδητής ειλικρίνειας, αποσύρομαι θυμάμαι από εκείνα τα επεισόδια στα οποία, με έντονο και σαφή τρόπο, χωρίς αναισθησία, μου είπαν ΟΧΙ! Προσπαθώ να αποφύγω να με κυριεύσουν τα σενάρια του χθες, κρύβομαι από τη δίνη που μου φέρνουν οι αναμνήσεις τους, με προθυμία κοιτάζω στα μάτια τους διπλανούς μου, με κρυμμένους αναστεναγμούς κρύβω τις θλίψεις μου και με αγάπη νοσταλγία θυμάμαι την ύπαρξή σου.
Δεν έχω άλλη επιλογή παρά να καταφύγω στις φθινοπωρινές μου μοναξίες, στις μικρές γωνιές όπου ταιριάζουν οι απουσίες και κάτω από το σκοτάδι ενός ηλιοβασιλέματος από συναρπαστικές και ημιτελείς εκλάμψεις φωτός.