Θα παίξω για να μην κοιτάζω μέσα από τις γωνίες του ουρανού μου, ενώ αυτά τα δάκρυα ευτυχίας που εφευρίσκω όταν ξυπνάω πέφτουν. Είναι θέμα εμπιστοσύνης, ένα για σένα, ένα για μένα. Θα συνεχίσω να αγαπώ τον εαυτό μου λιγότερο, όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσες ρυτίδες κι αν μου δώσουν στο πρόσωπο.
Και είναι αυτές οι κρύες εφιδρώσεις που περιβάλλουν τις σκέψεις μου, είναι αυτοί οι πόνοι των λόγων μου, που με κάνουν να περιγράφω ξανά και ξανά, γράμμα με γράμμα, που αντηχεί στους πόρους του δέρματός μου. Αν ήταν άλλο ένα κομμάτι χαρτί που με υποχρεώνει, θα έμπαινα στον πειρασμό να κάνω πολύ καλύτερα, να φτύσω τα συναισθήματά μου σε αυτόν τον καμβά των αληθειών. Αλλά δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Είμαι αυτός που κατασκοπεύει τον εαυτό του, και δεν έχω άλλη δύναμη, χάνω ντεσιμπέλ σε κάθε παράγραφο.
Αυτές είναι νύχτες που δεν κοιμάσαι, νύχτες ονείρων που δεν υπάρχει χρόνος, ότι τίποτα δεν έχει συμβεί ποτέ και ότι δεν θα ξανασυμβεί ποτέ.
Μερικές φορές ξεχνάω ποιος είμαι. Είναι εκείνες οι στιγμές που θα γίνω ο εγώ. Και μερικές φορές νομίζω ότι ούτε με αυτά, μερικές φορές νομίζω ότι κανείς δεν είναι κάποιος, αν τους αφήσεις...