Αδερφέ πες μου τον πόνο σου...

Είμαι τόσο τυπικός και φτηνός όσο το ασήμι.

Μη με φωνάζεις με το μικρό μου όνομα, ψυχή μου. Βαρέθηκα αυτά τα σκαμπανεβάσματα, το να μην ξέρω ότι γίνομαι, τις ανοησίες να είναι η μόνη αίσθηση της άψυχης ζωής μου και να μην βρίσκω τίποτα λογικό μέσα μου. Είσαι ακόμα η λύση σε οποιοδήποτε πρόβλημα επινοώ, τι κρίμα που η ζωή μου είναι απλά ένας θρήνος για το τι θα μπορούσε να ήταν και τι δεν ήταν. Και όπως πάντα θα σε δω πίσω από το ποτήρι των σπασμένων ονείρων μου.

Και ακούγομαι τόσο τυπικός επειδή είμαι πιο τυπικός από τα ψεύτικα χαμόγελά σου, αυτά που μου δίνεις όταν αργώ για το πρωινό φιλί. Ότι δεν είμαι εγώ αυτός που σε παρακολουθεί. Λάβετε υπόψη ότι η αγάπη δεν δημιουργείται ή δεν καταστρέφεται, μεταμορφώνεται μόνο για όλους, εκτός από εκείνους που φεύγουν.

Είναι το όνομά σου σε στίχους που προσεύχομαι κάθε φορά που ανοίγω το στόμα μου, και τα λόγια μου μπορεί να μην είναι σφαίρες, αλλά οι φράσεις μου είναι τα μόνα όπλα που έχω για να σε αφοπλίσουν. Είσαι τα μόνα μάτια που δεν τολμώ να κοιτάξω επίμονα. Η μόνη γεύση που παραμένει μόνιμη. Γιατί πονάει.

Στο δρόμο της νοσταλγίας.

 Φέρνω την απογοήτευση της δυσπιστίας, την αβεβαιότητα της λέξης που ακούγεται, την ιδιαιτερότητα της αδεξιότητας που με χλευάζει που πέφτω ξανά και ξανά στον παραλογισμό της προσπάθειας να πιστέψω ξανά τη Ζωή!

Τίποτα που έχω βιώσει τον τελευταίο καιρό δεν με κάνει να αισθάνομαι ότι μπορώ να ισχυριστώ ότι έχω ακολουθήσει έναν καλό δρόμο, δεν υπάρχει τόσο όμορφη υπερηφάνεια να κοιτάζω το χθες και να λέω ότι φορτωμένος με καλά λόγια ότι προχωράω στο δρόμο της νοσταλγίας. Παραδέχομαι την αυταπάτη!

Δεν θέλω περισσότερα από αυτά που μου προκάλεσαν τόση ζημιά, δεν επιθυμώ ψεύτικες απολαύσεις, ούτε κακόβουλες ψευδαισθήσεις. Θέλω να απορροφηθώ από αυτήν την εσωτερική γαλήνη που μου επιτρέπει να ακουμπήσω το κεφάλι μου, αν και όχι σε έναν ώμο στήριξης, σε ένα μαξιλάρι που δεν θέλει να κρατά αναμνήσεις γεμάτες προβλήματα, που δεν επιτρέπουν τον τερματισμό των δεινών που καταλαμβάνουν πολύ χώρο στο μυαλό μου.

Ελπίζω στις απαραίτητες απουσίες που δεν τριγυρίζουν σαν φαντάσματα που προκαλούν πόνο μόνο όταν περπατάς, ζητώ προσοχή όταν θέλω να είμαι παρών, πρέπει να συμφιλιώσω την καρδιά μου με τη μνήμη μου, θα είμαι ευγνώμων που δεν θα ξοδέψω λεπτά για μένα αν δεν χρειάζεται να είναι για να αφήσουν το σημάδι ενός βήματος που μου αρέσει να βρίσκω σκαρφαλωμένο εδώ! 

Εύχομαι μόνο να σέβεται το δικαίωμα για μια ήρεμη ζωή και με εκείνες τις προβολές που δεν επιδιώκουν να επιχειρήσουν και πολύ λιγότερο να κριθούν από μακάβρια όντα που δεν ζουν, ούτε επιτρέπουν να ζήσουν!

Η συμβατότητα των επιθυμιών.

Μυρίζω αυτό το ίχνος που λαχταρώ να γίνω αθάνατος μπροστά στην παρουσία της, νιώθω το αίμα μου να βράζει καθώς κατευθύνω τα βήματά μου για να την συναντήσω, δαγκώνω τα έντονα κόκκινα χείλη μου ενώ περιμένω το στόμα της.

Στο πλευρό της γδύνω την ψυχή μου ότι το να χτυπά τον βράχο του άγχους μου μου δίνει πίσω τη ζωή μου, αναστέλλω τον εαυτό μου στην επιρροή των κινήσεών της, χαίρομαι όσους  αγαπώ που αναζητούν καταφύγιο στην ουσία μου.

Και μέσα στη ζεστασιά της αγκυλωμένης εγγύτητάς του, βυθίζομαι ενώ χάνω τον εαυτό μου στην απεραντοσύνη των περιγραμμάτων του, που αποτελούν την έμπνευση της ιστορίας ότι η διασκέδαση είναι τα δικά μου συναισθήματα του συμβιβασμού που προκαλεί η ιδέα μου και η αγάπη μου.

Το άρωμα της εμπειρίας μου που επιδιώκω να αφήσω σε αυτήν, κόβοντας εκείνες τις αλυσίδες φωτιάς που την φυλάκισαν την κράτησαν αποξενωμένη από μια καλή αγάπη. 

Θέλω να την κάνω να διαπράξει το έγκλημα να μας αγαπήσει αφήνοντας την εξαιρετική γεύση που δύο ζωές μέχρι τώρα σιωπούν, κρατώντας το όνομα του καθενός τατουάζ μέσα τους.

Και αν μπορούσα να φιλοδοξώ να καταβροχθίσω με την ευγένεια τον αισθησιασμό που κρύβεται πίσω από τη γλυκύτητά της, και στη συνέχεια σαν σπόρος, να μπορώ να γίνω η ρίζα του κέντρου της προσοχής της και η λαχτάρα που μέσα μου βρίσκει τη γύρη μετά από μια βροχή πολυπόθητη και οξείες στιγμές ένθερμης αφοσίωσης και πολύτιμης επιμονής.

 Χωρίς να το προμελετήσω, οικειοποιώ την αυθόρμητη αφέλεια της ως υπομονετικής ψυχής έως ότου η ευχαρίστησή της στην αγκαλιά μου γίνει παραληρητική.

Συγκεκριμένα, θα ισοπεδώσω το εσωτερικό της με τη φινέτσα να ποντάρω ολόκληρη τη ζωή μου στη αύρα της, θα περπατήσω γυμνός μέσα από τη θεότητα της ακεραιότητάς της χωρίς να σταματήσω περισσότερο από το βλέμμα μου σε κάθε πτυχή της που τονίζεται σε γοητευτικές κινήσεις, γνωρίζοντας τον εαυτό μου να ταξιδεύει στα απύθμενα βάθη της.

Στιγμές εγκατάλειψης.

Χωρίς προηγούμενη ειδοποίηση μπαίνετε στο μυαλό μου μονοπωλώντας τις πιο οικείες ανησυχίες μου, δημιουργείτε τη δική σας και ανησυχητική απόγνωση τραβώντας σας γυμνό με τον αισθησιασμό και τη λιχουδιά που αφήνω στη φαντασία μου.

Περπατάς μέσα στο σώμα μου σαν παθιασμένος κλέφτης, με αποπλανείς αργά, με λιώνεις τελείως. Οι αισθήσεις μου και οι χειρονομίες μου κοσμούν τη σκηνή που έχεις δημιουργήσει στις νυχτερινές ιδέες μου και όπου δεν αρνούμαι να δεχτώ χάδια που έρχεσαι στα όνειρά μου, δώρο χωρίς να θέλω να σταματήσω ούτε στη γωνία των χειλιών μου.

Ξυπνάω τα μεσάνυχτα και ο ιδρώτας στο δέρμα μου εκδηλώνει την τυχαία επιθυμία που πυροδότησε τα σιωπηλά μουγκρητά μου σε περιόδους ξηρασίας και στιγμές εγκατάλειψης, κάτω από τα λευκά σεντόνια που καλύπτουν το δέρμα μου.

Αφού σας ονόμασα στο άδειο απόρρητο του δωματίου μου, δηλώνω σαγηνευμένος, ενθουσιασμένος και ληστής λάτρης κάθε ίντσας του ευαίσθητου φλοιού σας.

Προκαλώ την αιώνια αγκαλιά που κλέβει την ηρεμία της υπνηλίας μου, δημιουργώ το φανταστικό παράδειγμα όπου με έναν ελαφρύ αναστεναγμό μπορώ να μπερδέψω την ψυχή σου με τη δική μου. 

Φιλοδοξώ την όρεξη δύο ανθρώπων που αγαπούν ο ένας τον άλλον και που από ιδιοτροπία ή ανάγκη επιτρέπουν στον εαυτό τους να απογειώσει την απόλαυση που δίνει αυτή η αιώνια φωτιά, που προκαλείται από την όμορφη επιθυμία να πιουν τη ζωντανή μαγεία ενός άλλου δέρματος.

Διάχυτες στιγμές.

 Αποφασίζω να ντυθώ κομψά για να αγκαλιάσω τις ψευδαισθήσεις μου, πάντα φορτωμένες με όλες εκείνες τις ελπίδες που φιλοξενούν τις καθημερινές μου μέρες των ονείρων μου και τις προστατεύω κάτω από το φτερό του εαυτού μου.

Επιβεβαιώνω ότι η αλήθεια λέγεται για τις ευλογίες που ποντάρονται χωρίς φόβο, προκειμένου να ενισχυθεί η ειλικρίνεια της περιστασιακής διαφήμισης που μεταγράφει τις προθέσεις μου γεμάτες στοργή.

Σήμερα κατηγορώ τον χρόνο για εκείνον που πετάει πριν από τόσες πολλές ματιές και σιωπές, που πολλές φορές μας αφήνει να παρασυρθούμε, διακόπτοντας λεπτές σκέψεις ή μη μας δίνοντας τη δύναμη να γευτούμε τη συγκεκριμένη γεύση ενός γλυκού ψωμιού που εναποτίθεται στον ουρανίσκο του στόματός μας. 

 Οδηγώ τα μετρημένα βήματα της λαχτάρας μου να περπατήσω χωρίς γνωστή κατεύθυνση, είμαι κοντά στον κόσμο που με περιβάλλει και διευρύνω τον ορίζοντα της πίστης μου που με παρουσιάζει πριν από το ηλιοβασίλεμα του απογεύματος σε νέους πρώτους καρπούς εμπειριών και σοφών προκλήσεων που σκοπεύω να πάρω τη ζωή μου για να συμμετάσχω στα γεγονότα μου. 

Σήμερα τα λεπτά, οι ώρες, οι μέρες και τα χρόνια μου δείχνουν φρέσκες μεταβάσεις που αποκαλύπτουν πώς ονειρεύομαι, αντιλαμβάνομαι, λαχταρώ και επιθυμώ να αγαπήσω.

Σήμερα θα ήθελα να γδυθώ περισσότερο από την ουσία μου .

Χωρίς φόβο και χωρίς πόνο !!!

 Ο ορίζοντας μου διευρύνεται, οι ώρες που συνοδεύουν τη διαμονή μου σε αυτό το νέο μονοπάτι γίνονται απόλυτες, η ψυχή μου διασκεδάζει με τη γλυκύτητα μιας σιωπής που ωφελεί σε εύθετο χρόνο αυτό που δεν είναι εύκολο να αναφερθεί. Οι δισταγμοί σήμερα δεν γίνονται ούτε σαν ανοησίες του παρελθόντος, οι ελπίδες που με πήραν από το χέρι ήθελαν να έρθουν να περπατήσουν, τα όνειρα επανεξετάστηκαν να επιστρέψουν και να πάρουν τον σκοπό τους, που σαν ελεύθερος ποταμός δεν θέλει να σταματήσει να προχωρά.

Τα φώτα που κυριαρχούν φωτίζουν το βλέμμα μου, αστερισμός συναισθημάτων στριμώχνονται στην καρδιά μου, ευγένεια λιχουδιών που περιβάλλουν αυτό το δέρμα που σαν σαγηνεύτρια του χθες ξαναβρίσκει συνενοχή σε αυτή τη νέα αναγέννηση.-

Είμαι ευγνώμων για την υπερηφάνεια των χρόνων που απαιτούν να ξεκινήσω από την αρχή, ανταποδίδω με τεράστιες ευχές για αυτή την αρχή της αύρας που ήρθε να με επισκεφτεί, συμβιβάζομαι με τις διάφορες παρορμήσεις μου που δεν υπήρχαν στη σκηνή της δίψας μου εδώ και πολύ καιρό, επωφελούμαι τα προσεκτικά βήματα που κατευθύνουν τα κομμάτια τους με μια νέα και άγνωστη σκηνοθεσία, νέα εγωιστική πρεμιέρα. Αφήστε τους να κάνουν μια διάκριση από μένα, ψηλά και με νέα φτερά ο ουρανός να ανακαλύπτει ότι είμαι και τότε θα είναι καιρός που θα σας δώσει μια ένδειξη προς το πού κατευθύνεται η νέα και διευρυμένη πτήση μου που συνωμοτεί τώρα χωρίς φόβο και χωρίς πόνο !!!

Αγάπη...

Αγάπη...

 Είναι δυνατόν να αγαπάς χωρίς μέτρο, να αγαπάς από τα βάθη της ψυχής και ακόμη και το βαθύτερο μέρος του να είσαι να αγαπάς με απόλυτη παράδοση.

Είναι δυνατόν να αγαπήσετε με βεβαιότητα και με καρδιά επιμένοντας στην προσπάθεια και την αγκύρωση του αισθήματος των παλμών που γεννιούνται από το συναίσθημα σε μια άλλη ζωή.

Είναι δυνατόν να αγαπάς χωρίς να χρειάζεται να πεις μια λέξη, με την ικανότητα για ευγενείς σκέψεις και την πεποίθηση μιας καλπάζουσας αγάπης για τη συναισθηματική σοφία.

Είναι η αγάπη που κυριεύει τα όνειρα και ενσωματώνεται στο δέρμα μεταμφιεσμένη σε χάδια.

Η αιχμάλωτη ψευδαίσθηση που μπορεί να ξεπεράσει κάθε εμπόδιο είναι η αγάπη.

Η αγάπη είναι αυτό το μοναδικό και μοναδικό συναίσθημα που κόβει μια ανάσα, είναι εκείνη η μεσημεριανή μοναξιά που τρικλίζει ένα όνομα χωρίς να το ξεχνά, στη μνήμη των χρόνων.

Η αγάπη είναι ότι ακόμη και πέρα ​​από κάθε πράγμα ή στιγμή. Υπερβαίνει του νοητού κινείται σε άλλες σφαίρες από καρδιά σε καρδιά !!!